Σήμερα, ο Google Reader μου, μου “έδειξε” δύο πολύ ενδιαφέροντα μηνύματα από συναδέλφους. Το πρώτο, του @ttacktou, αφορούσε την εκπαιδευτική πραγματικότητα της Φινλανδίας, το δεύτερο, της Τερέζας, αναφερόταν σε άρθρο της “Καθημερινής”, όπου θιγόταν το ζήτημα της εκπαίδευσης σε κοντέινερ, όπως επίσης και το ζήτημα της ένταξης των αλλοδαπών μαθητών στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Στη Φινλαδία, λοιπόν, το σχολείο και η μάθηση είναι πρωτίστως… χαρά. Τα παιδιά, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί έιναι συστατικά μέρη ενός συστήματος που πιστεύει στην εκπαίδευση, αλλά συγχρόνως δεν ξεχνά ότι πάνω απ’ όλα τα παιδιά είναι… παιδιά και έχουν κι άλλες ανάγκες πέρα από την… αναγκαστική μάθηση. Έτσι οι Φινλανδοί έχουν φροντίσει, με τον τρόπο που είναι διαρθωμένο το σχολικό πρόγραμμα, να αφήνουν τα παιδιά να χαρούν την αθωότητά τους μέσα από το παιχνίδι, την επαφή με τους φίλους, τη λογοτεχνία και γιατί όχι με την τηλεόραση. Η έννοια “μαθητής” σταματάει εκτός σχολείου και προέχει το παιχνίδι και η ξεγνοιασιά. Όλα αυτά φυσικά έχουν να κάνουν με μία χώρα που διαθέτει κονδύλια για την παιδεία, τηρεί αυστηρά τους νόμους και βασίζεται σε αξιοζήλευτη αξιοκρατία.
Τί γίνεται στην Ελλαδίτσα, στο λίκνο του πολιτισμού;

Σίγουρα η παραπάνω “μαγική” εικόνα του σκανδιναβικού κράτους, απέχει πολύ από την ελληνική πραγματικότητα. Μαθήματα σε κοντέινερ όπου οι κανόνες ασφάλειας είναι ανύπαρκτοι, φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα, δυο τρεις ξένες γλώσσες από το… νηπιαγωγείο και μια κατευθυντήρια γραμμή, από τις μικρές ηλικίες, στο αέναο κυνήγι της “επιτυχίας” που μεταφράζεται σε όλο και περισσότερα “προσόντα” και “χαρτιά” που βαραίνουν από νωρίς τους ελληνόπαιδες.
Σαφώς και η εκάστοτε κυβέρνηση έχει ευθύνες, αλλά μη τα ρίχνουμε μόνο σ’ αυτήν. Το τραγικό της υπόθεσης είναι η αδιαφορία όλων μας που προέρχεται από την αθάνατη ελληνική νοοτροπία του “δε βαριέσαι μωρέ…”. Είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχουν γονείς που δεν επισκέπτονται ούτε μια φορά το χρόνο το σχολείο των παιδιών τους. Ακούω ανθρώπους να δικαιολογούν τους μαθητικούς “αγώνες” (βλέπε…καταλήψεις) ως το μόνο μέσο διεκδίκησης. Σίγουρα οι Αγώνες (με κεφαλαίο Α) έχουν φέρει ανατροπές στην νέωτερη Ελληνική ιστορία. Αγώνες με δίκαια αιτήματα από ανθρώπους που ενδιαφέρονταν, που επιθυμούσαν το καλύτερο και το ανώτερο, όχι από τέτοιους που “καταλαμβάνουν” μόνο και μόνο αδικαιολόγητη φασαρία.
Κυριώτερο απ’ όλα, όμως, θεωρώ την τήρηση των νόμων. Μπορεί το κράτος να μην έχει λεφτά να δώσει στην παιδεία, αλλά ποιος από εμάς δεν έχει σκεφτεί τουλάχιστο μία φορά στη ζώη του να φοροδιαφύγει; Για το Φινλανδό φορολογούμενο, η ετήσια υποχρέωσή του απέναντι στο κράτος είναι θέμα τιμής, γνωρίζει ότι τα λεφτά αυτά θα του “επιστραφούν” μέσω των κρατικών επενδύσεων. Ποιος από εμάς δε σκέφτηκε, έστω και μία φορά, τον “γνωστό” για να εξυπηρετηθεί; Εμείς οι εκπαιδευτικοί, γιατί αντιδρούμε τόσα χρόνια στην περιβόητη αξιολόγηση; Με ποια κριτήρια επιλέγονται οι διευθυντές, οι προϊστάμενοι, τα χίλια δυο “στελέχη της εκπαίδευσης” που έχουν την τεράστια ευθύνη της διαμόρφωσης της εκπαιδευτικής πολιτικής;
Νομίζω ότι η λύση των προβλημάτων αφορά την απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων. Ας μη φθονούμε, επομένως, τους αγαπητούς…. Βίκινγκ, αλλά να κοιτάξουμε πως εμείς, με το αληθινό μας ενδιαφέρον, μπορούμε να βελτιώσουμε τα πράγματα.