Ό Έλληνας δεν μπορεί στα δύσκολα, δεν μπορεί την προσπάθεια, φοβάται να “ματώσει”, τρομάζει με τη διαδικασία του σκέπτεσθαι. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς την παροχή προκατασκευασμένων εργασιών για φοιτητές, πτυχιακούς και μεταπτυχιακούς. Ακόμη χειρότερα όταν υπάρχουν διδακτορικά κατά παραγγελία. Εάν κάνω τη λαϊκίστικη ερώτηση “αυτά συμβαίνουν αλλού;” θα πάρω θετική ή αρνητική απάντηση; Όμως το θέμα δεν είναι εάν υπάρχουν τέτοιου είδους “βιοτεχνίες”. Είναι το αν οι “πελάτες” τους έχουν καθόλου από αυτό που ο σοφός λαός ονομάζει “τσίπα”. Δε με ενδιαφέρουν οι επιδιώξεις και οι φιλοδοξίες του καθενός. Με νοιάζει όμως όταν αυτές θίγουν τη δική μου αξιοπρέπεια, την προσπάθειά μου να γίνω καλύτερος, το σεβασμό που τρέφω σε όσους αγωνίζονται μαζί με μένα για κάτι καλύτερο, είτε αυτό λέγεται γνώση, είτε οτιδήποτε άλλο. Έχουμε φτάσει πιο τόσο χαμηλά που η “ευκολία” να διαφημίζεται μέσω αγγελιών;
Νιώθω, συχνά πυκνά, να μη ζω στη χώρα που προβάλλεται σαν αυτή που προήγε την ευγενή άμιλλα, το “ευ αγωνίζεσθαι”, τον πολιτισμό και τη γοητεία της γνώσης. Αισθάνομαι κάτοικος ενός άλλου πλανήτη, όπου οι εγκέφαλοι των εξωγήινων συμπολιτών μου, στερούνται συναισθημάτων, αλλά βρίθουν ψυχρότητας και κακίας, πρωτίστως για τον ίδιο τον εαυτό τους.