Ξεκίνησα να γράφω αυτό το post, όταν ακόμη δεν είχε ανακοινωθεί η κλήση προς τον πρώην πρωθυπουργό να εμφανιστεί στην προανακριτική της βουλής και απόρησα όταν είδα το… θαυμαστικό στα τηλεοπτικά παράθυρα δίπλα στη συγκεκριμένη είδηση.
Όταν η Πελέκη… πελέκισε, ακόμη περισσότερο, το πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας, όταν εμφανίζει ως ύποπτους ή, αν θέλετε, “ουσιώδεις μάρτυρες”, πρώην πρωθυπουργούς, οι εθνοπατέρες αναλώνονται σε ένα ατέλειωτο “μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά….” με το αν πρέπει ή όχι να κληθούν πρώην πρωθυπουργοί. Ο τίτλος “πρωθυπουργός” συνεπάγεται αυτόματα το ακαταλόγιστο των πράξεων και των επιλογών; Δεν υποστηρίζω την αφοριστική άποψη του “όλοι φταίνε, όλοι κλέβουν”, αλλά θέλοντας να διατηρήσω την εμπιστοσύνη μου στο κράτος δικαίου και στη φράση “όλα στο φως” δεν μπορώ να καταλάβω τους δισταγμούς των (έμμισθων) επιτροπών που μας πρήζουν το κεφάλι με παιδικά παιχνίδια τύπου κολοκυθιάς.
Με το ταπεινό μέσο μυαλό μου αντιλαμβάνομαι πως η έννοια της ισονομίας, που με τόσο στόμφο υποστηρίζουν ορισμένοι, αφορά και τους πρωθυπουργούς, πρώην και νυν. Ιδίως στους δύσκολους καιρούς που η ελληνική κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει, ο μέσος πολίτης περνά ίσως τις χειρότερες εποχές μετά τη μεταπολίτευση, είναι ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη να ενισχυθεί η αξιοπιστία αυτών που, καλώς ή κακώς, έχουν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους.
Ζηλεύουμε χώρες που το κράτος δικαίου είναι αμείλικτα… δίκαιο, που οι πρώην πρωθυπουργοί παραπέμπονται (προσοχή! όχι καταδικάζονται) σε δίκη γιατί δεν προστάτεψαν τη χώρα σε περιόδους κρίσης.
Εμείς που βρισκόμαστε σε κρίση εδώ και πολύ καιρό (τα δυο τελευταία χρόνια ήταν το κερασάκι στην τούρτα) γιατί δεν κάνουμε τα αυτονόητα;
Έλεγε ο Γιάννης Ιωαννίδης τις προάλλες πως ο Καραμανλής δε μιλάει γιατί θα κάνει κακό στον τόπο. Θυμάμαι κάποιους, τζάμπα μάγκες (Τσιτουρίδης, Μανώλης, Κιλτίδης, Δούκας, Τσουκάτος, Βερελής,), να λένε ότι θα “μιλήσουν μετά τις εκλογές” και πως “έχουν να πουν πολλά”. Ακούσατε τίποτα εσείς κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι; Δεν έχει σχέση το όλο θέμα με τον αν “κάποιοι φορούν παντελόνια” κατά την… “πελέκεια” ρήση, αλλά με το αν πραγματικά έχουν κάτι να πουν. Ή μήπως ο παραγκωνισμός τους από το προσκήνιο (και από την… κουτάλα;) τους έφερε πανικό; Αυτό που συμπεραίνω εγώ είναι πως το επίπεδο του πολιτικού λόγου αυτής της χώρας (και ας μη ξεχνάμε πως εκλέχτηκαν από εμάς), περιορίζεται σε “απειλές” του τύπου “άμα ανοίξω το στόμα μου…”. Στόμα, το οποίο μονίμως παραμένει κλειστό.