Συζητούσα με ένα φίλο νομικό τις προάλλες για όλα αυτά που ακούγονται τον τελευταίο καιρό περί ασυλίας των πανεπιστημίων και κατ’ επέκταση των πολιτικών προσώπων. Η απλή –ίσως χαζή- απορία μου, αφορούσε στην περιβόητη βουλευτική ασυλία. Τί θα πει ακριβώς και ποια είναι η χρήση της δεν μπορέσαμε να καταλήξουμε σε ένα κατανοητό, από το αδαές μυαλουδάκι μου, συμπέρασμα.
Το πανεπιστημιακό άσυλο θεσπίστηκε μετά τη Χούντα, αν δεν κάνω λάθος, και αφορά στην προστασία των ιδεών και όχι εγκληματικών πράξεων. Η ερμηνεία του νόμου, φαντάζομαι, έχει να κάνει με την αυθαίρετη καταστολή φοιτητικών κινημάτων, εκδηλώσεων που σαν σκοπό έχουν όχι την καταστροφή και το πλιάτσικο, αλλά την προώθηση ιδεών προς έναν καλύτερο μέλλον. Δεν είμαι υπέρ της κατάργησής του, αν και πολύ συχνά πιάνω τον εαυτό μου αγανακτισμένο με τις καταστροφές που κατά καιρούς έχουν γίνει στα πανεπιστημιακά ιδρύματα από τους “γνωστούς – άγνωστους” κουκουλοφόρους και μη. Αν υποθέσουμε ότι η ικανότητα καταστολής των τραμπούκων από τα αστυνομικά όργανα “εμποδίζεται” από το θεσμό του ασύλου τότε ας το άρουμε. Αλλά μάλλον η ανικανότητα θα παραμείνει και μετά από την άρση με ακόμη πιο ολέθρια αποτελέσματα. Φαντάζομαι ότι στα… Εξάρχεια δεν υπάρχει άσυλο. Υπάρχει όμως άτυπο… άβατο και οι περιβόητοι κουκουλοφόροι δρουν ανενόχλητα με τις ευλογίες της αστυνομίας που τα τελευταία χρόνια… “θριαμβεύει” με τις ικανότητές της. Ας βρούμε, λοιπόν, λύσεις σωστής λειτουργίας των αστυνομικών αρχών και μετά να μιλάμε για άρση του ασύλου.
Και έρχομαι στη βουλευτική ασυλία: πάλι το απλό μυαλουδάκι μου ισχυρίζεται πως θεσπίστηκε για να προστατεύσει τους εκλεγμένους εκπροσώπους του έθνους από πιθανές μεθοδευμένες επιθέσεις εναντίον τους από συμφέροντα ή οικονομικές διαπλοκές, πράγμα που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Ο υπουργός, ο βουλευτής, ο γενικός γραμματέας είναι εκτεθειμένος και πρέπει να προστατεύεται, όταν όμως κάνει ο ίδιος σωστά τη δουλειά του….

Δεν μπορεί η ασυλία να αποτελεί μία μόνιμη δικαιολογία για πάσης φύσεως αδικήματα που καμιά σχέση δεν έχουν με την άσκηση των κοινοβουλευτικών τους καθηκόντων. Στις μέρες μας η ασυλία έχει γίνει συνώνυμο του “ακαταδίωκτου” και της “ατσάλινης πανοπλίας” σε πάσης φύσεως αδικήματα. Και το χειρότερο: δείχνει στο μέγιστο βαθμό την παντελή αδιαφορία τους για τον πολίτη και τα μυριάδες των προβλημάτων του. Δεν μπορούνε να μιλούν για απαξίωση της πολιτικής όταν εγώ με την παραμικρή μου παράβαση θα πληρώσω (και καλά να πάθω….) και ορισμένοι υπό την “στοργική” αγκαλιά της Αγίας Ασυλίας να βρίσκονται μονίμως (και για όλα) στο απυρόβλητο. Κάπου το Σύνταγμα μιλάει για ισονομία και ισοπολιτεία. Αν κάποιοι θέλουν να το ερμηνεύουν αυτό όπως τους βολεύει ας σηκωθούν να φύγουν. Από την άλλη αν κάποιοι συμφωνούν ας ψηφίσουν από μόνοι τους την άρση της ασυλίας τους για να συμβαδίζουν με τον απλό πολίτη που με τόσο “ζήλο” εκπροσωπούν.