Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της φετινής προεκλογικής περιόδου είναι η χρήση του διαδικτύου από πολλούς υποψηφίους. Μια τάση, ίσως, που θέλει να δείξει ότι οι πολιτικοί έχουν ξεφύγει από το “ξύλινο” προφίλ του παρελθόντος, είναι “μέσα στα πράγματα”, στρέφουν το βλέμμα προς τη νεολαία ή απλά… διαφημίζονται. Είδα πολλές προσωπικές ιστοσελίδες βουλευτών (νυν και υποψηφίων), οι πιο πολλές εντυπωσιακές, με… φρενήρη ρυθμό ενημέρωσης (πάνω από μία φορά την ημέρα), ενσωματώνοντας όλες τις λειτουργίες που προσφέρουν οι social networking υπηρεσίες (π.χ. Twitter). Σίγουρα προτιμώ να τους “διαβάζω” online παρά να τους ακούω να ορύονται αλλόφρονες στα τηλεοπτικά κανάλια.
Διαηρώ, όμως, τις αμφιβολίες μου (ίσως με μια λαϊκίστικη διάθεση) για το πόσο όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά απλές προεκλογικές φούσκες. Το social networking περιέχει τη λέξη… social. Μετά τη “θύελλα” των εκλογών θα παραμείνουν ανοιχτά τα δικτυακά εκλογικά “γραφεία”; Θα συνεχίσουν να είναι το ίδιο… social; Θα αποτελέσει το θαυμαστό “νέο” μέσο ένα πεδίο ανοιχτού και εποικοδομητικού διαλόγου μεταξύ πολιτών και εθνοπατέρων;
Εν ολίγοις, θα χρησιμοποιήσουν, όσοι εκλεχθούν, με τον ίδιο ζήλο τα “νέα μέσα” για ν’ ακούνε τους πολίτες – ψηφοφόρους; Ή μήπως τελικά φοβηθούν την… ψηφιακή φωνή που θα είναι μονίμως εκεί να τους κρίνει, να τους θυμώσει, ακόμη και να τους κατηγορήσει για την απραξία τους;