Τον νέο Αρχιεπίσκοπο τον είχα συμπαθήσει από την αρχή και όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο ανεβαίνει στην εκτίμησή μου με τη διακριτική (και διακριτή…) παρουσία και με ύφος των δηλώσεών του. Ξεκάθαρη η τοποθέτησή του για την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου, σοφή η παραπάνω δήλωσή του. Συγνώμη που θα το πω, με όλο μου το σεβασμό, αλλά ο προκάτοχός του δε νομίζω να συμμεριζόταν τις απόψεις του.
Θυμάμαι, 8 χρόνια πριν, όταν ορκίστηκα ως νεοδιόριστος καθηγητής και προσπαθούσα να σκεφτώ αν αυτός ο όρκος θα τηρούνταν από κάποιον (ακόμη και από τους πλέον φιλότιμους). Μιλώ για τους λειτουργούς της εκπαίδευσης. Βύσμα, μαύρα λεφτά (ιδιαίτερα μαθήματα), τεμπέλιασμα, αδιαφορία για το σχολείο και τους μαθητές μας. Πόσο γραφικός ένιωσα εκείνη τη στιγμή… Κι με όλα αυτά που μας περιβάλλουν, όλη αυτή τη σαπίλα, η ιερότητα και η σοβαρότητα ενός όρκου καταντά όλο και πιο υποκριτική.
Εξάλλου, αυτή η τρέλα με τις ορκωμοσίες έχει καταντήσει άλλη μία πράξη στο θέατρο του παραλόγου της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου μας. Φαντάζομαι το Θεό να έχει πάθει… ορκομωσιακό overdose, γι’ αυτό μάλλον έχει πέσει σε ραστώνη και δεν μπορεί να “κάψει” τους επίορκους…
