Κοιτώντας τις λίστες των υποψηφίων σκέφτομαι ότι κάτι δεν τρέχει καλά με μένα. Δεν είναι δυνατόν τόσοι πολλοί άνθρωποι με τόσα προσόντα να θέλουν να ασχοληθούν με την τοπική αυτοδιοίκηση και με την ”πολιτική”. Εγώ που δε θέλω (και δεν έχω ούτε τα μισά εφόδια από αυτούς), δεν νοιάζομαι για τον τόπο;
Δεν μπορώ να φανταστώ πως ένα νέο παιδί, με τέτοια προσόντα, να “καίγεται” για το καλό του δήμου Καρπενησίου, ενώ με τις ικανότητές του, η ανάδειξή του είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη.
Μήπως η σαγήνη της σειρήνας που λέγεται “εξουσία” είναι τόσο ισχυρή που τους κάνει να αναιρούν όλα τα όνειρα που, φαντάζομαι, είχαν μικρότεροι; Όνειρα που δε θέλω να πιστεύω ότι είχαν σχέση με δημαρχίες και περιφέρειες.
Φαίνεται τελικά πως η καλλιέργεια και η παιδεία ορισμένων (ελπίζω λίγων) έρχεται σε δεύτερη μοίρα όταν σε κάποια φάση της ζωής τους εμφανίζεται η ευκαιρία για εξουσία.
Εάν είχα τη δυνατότητα να έχω τις σπουδές ορισμένων, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πολιτευόμουν. Θα προσπαθούσα, όμως, με τις ικανότητές μου να προσφέρω στον τόπο μου από άλλο πόστο.