Τέτοιο “κάψιμο” μ’ αυτή την περιβόητη “βάση του 10”… Επιτέλους την κατάργησαν και ησύχασε ο κόσμος. Διαφωνώ κάθετα με την κατάργησή της, εξοργίζομαι ακόμη περισσότερο με όλη τη συζήτηση που γινόταν τον τελευταίο καιρό γι’ αυτό το θέμα. Φαίνεται πως είναι πάγια τακτική των κυβερνήσεων (και των μέσων ενημέρωσης) να μεταθέτουν την ειδησεογραφία στα επουσιώδη.
Όταν ένας μαθητής στην τρίτη γυμνασίου, υποθέτοντας ότι έχει “επαρκή φοίτηση” (δηλαδή δεν έχει ξεπεράσει το προβλεπόμενο όριο απουσιών), αλλά οι επιδόσεις του τον φέρνουν στο τέλος της σχολικής χρονιάς να έχει γενικό μέσο όρο κάτω από 9,5 επαναλαμβάνει την τάξη. Όμως, τρία χρόνια μετά, ο νόμος επιτρέπει σ’ έναν μαθητή – υποψήφιο χωρίς κανένα (πλέον) κατώτερο όριο να μπει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με βαθμό πολύ κατώτερο του 9,5. Τρία χρόνια πριν ήταν “στουρνάρι”, τρία χρόνια μετά ακαδημαϊκός πολίτης.
Αν τώρα αυτό θεωρείται αναβάθμιση των ΑΕΙ ή των ΤΕΙ, τότε είμαι σύμφωνος. Βέβαια, θα ήθελα να δω αν υπάρχει καμιά σχετική έρευνα που αναφέρει πόσους από αυτούς που πέτυχαν παλιότερα, με 3 ή 5 βαθμολογία στις πανελλήνιες εξετάσεις, να περάσουν σε κάποιο ΤΕΙ ή ΑΕΙ, κατάφεραν να το τελειώσουν και πήραν πτυχίο.
Πάντως, για να αποδώσουμε τα “του Καίσαρος” το φταίξιμο δεν είναι μόνο της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας. Δυστυχώς, η τριτοβάθμια εκπαίδευση περνάει και από την…. αγορά των περιοχών που βρίσκεται κάποια σχολή. Οι τοπικοί άρχοντες, για προφανείς λόγους, είναι υπέρ της κατάργησης της “βάσης του 10”, πώς αλλιώς θα ενισχυθεί οικονομικά ο τόπος τους, πώς αλλιώς θα γίνουν αρεστοί στους συμπολίτες-ψηφοφόρους τους; Η ανάπτυξη της περιφέρειας είναι σημαντικός λόγος, αναμφισβήτητα, αλλά η υποβάθμιση της ποιοτικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με την αθρόα εισαγωγή μαθητών του… πέντε (ή και χαμηλότερα) δεν είναι ένα πρόβλημα; Πέρα από τους αριθμούς και τα λογιστικά, δεν γίνεται πουθενά καμία νύξη για την ποιοτική γνώση.
Από την άλλη, η ελληνική οικογένεια (έχει ειπωθεί από πολλούς ειδικότερους από μένα) θεωρεί πανάκεια την είσοδο των παιδιών της στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θαρρείς και δε βλέπουν τις στρατιές ανέργων πτυχιούχων, την όλο και μεγαλύτερη συρρίκνωση της αγοράς εργασίας, την κρίση (τεχνητή ή όχι) που χτυπά την αγορά. Οι άνεργοι ολοένα αυξάνονται και με την είσοδο ακόμη περισσότερων πτυχιούχων ο αριθμός θα είναι ακόμη μεγαλύτερος.
Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσουμε την παντελή έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού, την ανυπαρξία τεχνικής εκπαίδευσης, τη μη ενημέρωση της ελληνικής οικογένειας για τα “κακά” και κυρίως ένα λύκειο που βασίζεται στο αέναο και αγχωτικό “κυνήγι της ύλης”, τότε το “νέο σχολείο” θα καταντήσει ένα ακόμη πείραμα (αποτυχημένο;) στις πλάτες της πολύπαθης παιδείας.
