Εντελώς… χαμένοι!
Βλέποντας τα δύο πρώτα επεισόδια του 6ου και τελευταίου κύκλου του Lost σκέφτηκα μήπως τελικά ο τίτλος της συναρπαστικής σειράς, που μας μπερδεύει για μια πενταετία περίπου, αναφέρεται στους τηλεθεατές και όχι στους πρωταγωνιστές της… τέτοιο μπέρδεμα.
Η λέξη του μήνα: πάγωμα (με ρασοφόρες εξαιρέσεις)
Μάλλον θα είναι μακρύς ο φετινός χειμώνας μιας και η παγωνιά θα συνεχιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Ποιοι θα… κρυώσουν περισσότερο; Μα φυσικά οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι, οι… “όπου φτωχός και η μοίρα του”. Τι κι αν καταρτίζει μαύρες λίστες το οικονομικό επιτελείο με τους φοροφυγάδες; Είδατε να επιβάλλονται πουθενά κυρώσεις; Τιμωρούνται μονίμως αυτοί που δεν μπορούν να κλέψουν.
Συγχρόνως παγώνει η συζήτηση (που με τόσο στόμφο μιλούσε ο Παπανδρέου προεκλογικά) για τη φορολόγηση της εκκλησίας. Όσο εύκολα παγώνουν οι μισθοί, τόσο εύκολα παγώνει οποιαδήποτε συζήτηση ανοίγει (και φυσικά δεν συμφέρει) τα “εκκλησιαστικά” ζητήματα. Η τεράστια ακίνητη περιούσια της (λένε) ότι ίσα ίσα φτάνει για τα λειτουργικά της έξοδα. Αλήθεια, ποια είναι αυτά; Ας δούμε επιτέλους και ένα “εκκλησιαστικό” πόθεν έσχες… ή έστω ένα ταπεινό βιβλίο εσόδων-εξόδων. Η ηγεσία της τραβάει το αυτί κληρικών που εκμεταλλεύονται τον (καλά να πάθει) πολίτη;
Ο κατά τα άλλα συμπαθής αρχιεπίσκοπος ισχυρίζεται ότι η εκκλησία πρέπει να ενισχύει τους αναξιοπαθούντες και όχι το κράτος. Συμπληρώνω: δεν μπορεί να κάνει και τα δύο; Δεν μπορεί να πληρώνει φόρους (φανταστείτε μόνο για τα ακίνητά της τι χρήμα θα μπορούσε ν’ αφήσει στα ταμεία του κράτους…..) και συγχρόνως να βοηθάει όσους έχουν ανάγκη.
Βαθμοί, βαθμοί, βαθμοί…
Δώσαμε τους ελέγχους του Α’ τετραμήνου σήμερα. Χαμόγελα, σκυθρωπά πρόσωπα, σκεπτικοί γονείς, ουδέτερες φάτσες, νουθεσίες και επιπλήξεις, ποικιλία συναισθημάτων. Τι άχαρη διαδικασία! Ποιος είμαι εγώ που μπορώ να βάλω στην κλίμακα “χειρότερος…καλύτερος” την αξία και τις επιδόσεις των μαθητών; Τί σύστημα είναι αυτό που επειδή “έχουμε ένα χαρτί” μας θεωρεί κατάλληλους για παιδαγωγούς και “αξιολογητές γνώσεων”; Ιδίως για τα παιδιά της Γ’ λυκείου… Ποιοι είμαστε εμείς που θα πούμε ποιος είναι κατάλληλος και ποιος όχι για την τριτοβάθμια εκπαίδευση;
Έρμαια του… αέναου κυνηγιού της ύλης που σαν μυθολογικό τέρας χάσκει απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας έτοιμο να μας κατασπαράξει έτσι και μείνουμε πίσω.
Στο τέλος τι μένει, τί γίνεται; Προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατό αντικειμενικός με τους βαθμούς, συχνά όμως πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να πριμοδοτήσει τον μαθητή με σωστή συμπεριφορά ή να “υποβαθμίσει” έναν αποδοτικό… ατακτούλη. Ειλικρινά δεν ξέρω, τη σιχαίνομαι αυτή τη διαδικασία.
Η ώρα των… σπρέντς!
Κρίμα είναι μορφωμένος άνθρωπος, παιδαγωγός κλπ. κλπ. να μην ξέρω τι στο διάολο είναι αυτά τα spreads που στοιχειώνουν το λεξικολογικό μας πλούτο κάθε βράδυ; Δεν ξέρω αν πρέπει να κουνήσω προβληματισμένος το κεφάλι ή να χαμογελάσω όταν αυτά αλλάζουν τιμές… Σαν γνήσιος κομπιουτεράς, λάτρης του Γούγλι έθεσα το εξής ερώτημα: “τί είναι τα spreads”, έτσι απλά και σταράτα, φοβούμενος μήπως το πρώτο αποτέλεσμα είναι καμιά απάντηση του τύπου…. “είναι δυνατό να μη ξέρεις ρε άσχετε;”
Ευτυχώς οι πανίσχυροι και ταχύτατοι αλγόριθμοι αναζήτησης δεν έκαναν την αγωνία για την άγνοιά μου ακόμη μεγαλύτερη…. Έπεσα με μούτρα λοιπόν, σαν καλός μαθητής, να διαβάζω το ακόλουθο παράδειγμα….
Στα χωριά, οι προπαππούδες μας, όταν ήθελαν να δανειστούν αυγά, διερευνούσαν τα spreads της αγοράς. Παραθέτω αντιπροσωπευτικό διάλογο της εποχής.… (κάντε κλικ… γελάω και μαθαίνω….)
Αφού τελείωσα την ανάγνωση, νιώθω πλεόν ήρεμος, έτοιμος να αντιμετωπίσω την αδηφάγα επικαιρότητα….
Στοιχειώδες αγαπητέ μου Γκάι Ρίτσι…
…να αφήνεις έναν μεγάλο ηθοποιό να κάνει όλα αυτά που έκανε ο Robert Downey Jr. στο αξιλάτρευτο Sherlock Holmes. Αν και φοβήθηκα τις διθυραμβικές κριτικές που μιλούν για τον “καλύτερο ηθοποιό της γενιάς του” βλέποντας την ερμηνεία του στην εν λόγω παραγωγή τείνω να συμφωνήσω. Δυστυχώς, ο εξίσου καλός Jude Law χάθηκε στη σκιά του συμπρωταγωνιστή του.
Για τους φανατικούς, που μεγάλωσαν με τα βιβλία του Arthur Conan Doyle μπορεί να ξενίσει η μοντέρνα εκδοχή του αγαπημένου ήρωα: ένας Holmes σε ρόλο… Bruce Lee, άψογος πολεμιστής με σφιχτούς κοιλιακούς, καθόλου φλεγματικός (μάλλον άξεστος), με ένα μονίμως θολωμένο βλέμμα. Όμως, ο αξεπέραστος Downey μας κάνει να αποδεχτούμε κι αυτή την προσέγγιση και να απολαύσουμε μια μεγάλη παραγωγή.
Όλα αυτά με φόντο ένα άψογα σχεδιασμένο Λονδίνο του τέλους του 19ου αιώνα. Φαίνεται ότι το επιτελείο του Γκάι Ρίτσι έκανε προσεκτική μελέτη. Λεπτομερή σκηνικά, όχι “μπουκωμένα” CG συνθέτουν μια μουντή, υγρή, βρώμικη και… πανούργα πρωτεύουσα του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο χρόνος που δεν… έζησα
Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι στη λίστα με τους αγαπημένους μου συγγραφείς (ελλήνων και ξένων, δεν μπορώ να χωρίσω τη λογοτεχνία σε εγχώρια και διεθνή). Το αυτοβιογραφικό της “Ο χρόνος πάλι” είναι ένα συναρπαστικό παραλήρημα μιας ζωής που… ζήλεψα. Πέρα από τη λογοτεχνική του αξία, είναι μια αφήγηση ποταμός (που δε διαβάζεται αναγκαστικά σειριακά….), χωρίς κανόνες, αλλά τόσο συναρπαστική που και ο πιο απαιτητικός μάλλον θα διαπιστώσει πως οι κανόνες περιττεύουν.
Τη ζηλεύω τη Σώτη. Από πολύ μικρή κατάλαβε ότι δεν ανήκει στο κατεστημένο, δεν μπορεί να ζει και να δημιουργεί πίσω από στεγανά. Γόνος μια οικογένειας φανατικών (στενόμυαλων) αριστερών διάλεξε το δικό της δρόμο. Δεν ήθελε ν’ ανήκει πουθενά και να βάζει κανόνες. Ακόμη και η τήρηση του “οικογενειακού” τελετουργικού παραβιάζεται μονίμως από την ατίθαση μικρούλα (αργότερα ενήλικη) Σώτη.
Μεγάλωσε διαβάζοντας, ακούγοντας “αιρετικές” μουσικές, ταξιδεύοντας σε απίθανα μέρη, ζώντας πραγματικά rock καταστάσεις. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι έζησε (και ζει) μια μοναχική ζωή. Ίσως…. Αν όμως η “μοναξιά” αποτελεί συνειδητή επιλογή και ειλικρινή στάση ζωής, μήπως αγγίζει την ευτυχία; (Αλήθεια, πόσοι από εμάς με τις νεοελληνικές μας συνήθειες και στείρες νοοτροπίες, αντιληφθήκαμε ότι τελικά δεν είμαστε ευτυχισμένοι…..;)
Το Παρίσι, η Νέα Υόρκη, η επικίνδυνη Αφρική, ακόμη και μέσα από τις συχνά μουντές περιγραφές, φαντάζουν γοητευτικές μέσα από το βλέμμα της Τριανταφύλλου.
Επιστροφή στο (παραθυρικό) παρελθόν
Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ «ανδρώθηκα» ψηφιακά -καλώς ή κακώς- με τα Windows 3.1, οπότε καταλαβαίνετε τη… συγκίνησή μου όταν έπεσα στη «σύγχρονη» διαδικτυακή υλοποίησή τους. Δεν ξέρω που αποσκοπούσαν οι δημιουργοί του michaelv.org, εμένα πάντως μου ξύπνησαν ευχάριστες αναμνήσεις…
Φυσικά και δεν πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο λειτουργικό σύστημα, αλλά μερικές από τις βασικές λειτουργίες είναι εκεί.
[πηγή]
Τέλη… εντιμότητας
Κλισέ: ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ένας έντιμος άνθρωπος με καλές προθέσεις. Ναι, το έδειξε μάλιστα αναγνωρίζοντας το λάθος της κυβέρνησής του μετά το ντόρο που έγινε με τα τέλη κυκλοφορίας. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως τον… οίστρο που τους έχεις πιάσει με την "πράσινη" ανάπτυξη, τις "πράσινες" πολιτικές και τα…. πράσινα άλογα. Όταν είδα εκείνο το "περιβαλλοντικά τέλη" στη σχετική ειδοποίηση των τελών, μου γύρισαν τα μυαλά.
Το αυτοκίνητό μου είναι του 2000, άψογα συντηρημένο, με κάρτα καυσαερίων και περασμένα όλα τα ΚΤΕΟ με το… σπαθί του και όχι από την… πίσω πόρτα, κοινό μυστικό είναι το τι γίνεται στα περιβόητα κέντρα "τεχνικού ελέγχου".
Τί σκοπό ακριβώς εξυπηρετούν τα περιβαλλοντικά τέλη; Φυσικά και θέλω καινούριο αυτοκίνητο αντιρρυπαντικής τεχνολογίας. Υβριδικό κατά προτίμηση…. Με ρωτάει όμως κανείς αν μπορώ να το αγοράσω; Μου επιβάλλεται πρόστιμο γι’ αυτή την… "ανεπάρκειά" μου; Ή τη ρυπογόνα –δήθεν- συμπεριφορά μου;
Θεωρώ ότι είμαι πολύ πιο οικολόγος από όλους αυτούς που μπορούν και αλλάζουν αυτοκίνητο κάθε χρόνο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Συγχρόνως, μήπως το ίδιο το κράτος καταργεί την ιδιότητα της κάρτας καυσαερίων και των ΚΤΕΟ κατ’ επέκταση; Μήπως έμμεσα αναγνωρίζει την ανεπάρκειά τους και το…. φαγοπότι που έχει στηθεί σ’ αυτά, τις τελευταίες… δεκαετίες; Ας τα καταργήσει και ας επιβάλλει μόνο "περιβαλλοντικά" τέλη.
Και έρχομαι στην ουσία του πράγματος: μπορεί κανείς να μου εξηγήσει πως τα περιβαλλοντικά τέλη θα βοηθήσουν το περιβάλλον; Εύλογο ερώτημα, έτσι δεν είναι; Όσο και να με ζορίζει το χαράτσι, εγώ αμάξι δεν αλλάζω, τουλάχιστο άμεσα, και θα πληρώνω τα τέλη μου κανονικότατα, εξάλλου 100 ευρώ περισσότερα "δε με σώζουν" έτσι κι αλλιώς…
Ιδιόρρυθμου κοριτσιού…. συνέχεια
Η Λίσμπετ Σαλάντερ, η ιδιόρρυθμη αντι-ηρωίδα του μακαρίτη Στιγκ Λάρσον επανέρχεται στο δεύτερο βιβλίο της τριλογίας Millenium ως "Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά". Πρόκειται για έναν ποταμό… 700 σελίδων στο πνεύμα του "Κοριτσιού με το τατουάζ".
Η μυστηριώδης Λίσμπετ, λοιπόν, απολαμβάνοντας τα πλούτη που απόκτησε χάρη στο ταλέντο της στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ταξιδεύει απολαμβάνει τον μοναχικό βίο της σε ένα θέρετρο στην Καραϊβική διαβάζοντας… μαθηματικά(!). Μετά από πολύ καιρό επιστρέφει στη Σουηδία όπου από το πουθενά κατηγορείται για τρεις φόνους: δύο δημοσιογράφων που ερευνούν σοβαρές υποθέσεις εμπορίας λευκής σάρκας (trafficking) και του δικηγόρου "επιμελητή" της που την κακοποίησε στο παρελθόν.
Στην ιστορία εμφανίζεται και πάλι ο Μίκαελ Μπλουμκβιστ συνεργάτες του οποίου στο περιοδικό Millenium είναι οι δύο δολοφονημένοι δημοσιογράφοι. Ο Μίκαελ, σε αντίθεση με την αστυνομία, είναι πεπεισμένος για την αθωότητα της Λίσμπετ και προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να την αποδείξει. Εξάλλου, της χρωστάει τη ζωή του… (καλό είναι πάντως για όποιον καταπιαστεί με τα βιβλία του Λάρσον να τα διαβάσει από το πρώτο, χωρίς απαραίτητα να σημαίνει ότι δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει την πλοκή, απλά γίνονται πολλές αναφορές σε προηγούμενα γεγονότα).
Στην πορεία μαθαίνουμε επιτέλους όλη την πορεία της Σαλάντερ, τα άσχημα παιδικά της χρόνια, τη νοσηλεία της σε ψυχιατρικό ίδρυμα, στοιχεία που διαμόρφωσαν το ιδιόμορφο και απόμακρο του χαρακτήρα της.
Συναρπαστικό και το δεύτερο βιβλίο του Λάρσον αν και στιγμές -όπως και το πρώτο- με κούρασε. Θα μπορούσε ίσως να είναι λίγο πιο μικρό, όχι πως δεν "βγαίνει" παρόλο τον όγκο του. Η πλοκή του σε κάνει κατά στιγμές να μη θέλεις να το αφήσεις.
Βαρέθηκα τα αυτονόητα…
Υπάρχει περίπτωση να θεωρήσει κάποιος -ακόμη και ο πιο αισιόδοξος-, ότι οι πρώτες 100 μέρες της κυβέρνησης θα ήταν όπως τις περιέγραφε ο νέος πρωθυπουργός; Απλά όφειλε να το κάνει μέσα στο πνεύμα της αισιοδοξίας που φέρνει η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού μετά από εκλογές.
Από κει και πέρα ερχόμαστε στην ουσία του πράγματος: η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν είναι σκόρπιες και πομπώδεις εξαγγελίες, αλλά… δουλειά. Έτσι απλά. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι οι καλές προθέσεις υπάρχουν. Το θέμα είναι οι προθέσεις να γίνονται έργο.
Δε θέλω να αναφερθώ σε τι έκανε και τι δεν έκανε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Εξάλλου οι εφημερίδες τις τελευταίες μέρες βρίθουν από "απολογισμούς" του πρώτου τριμήνου της διακυβέρνησής του. Θέλω να κάνω τον δικό μου απολογισμό….
Το έκανε κάποτε ο Παπαντωνίου (αν θυμάμαι καλά….), το έκανε ο Αλογοσκούφης, το έπραξε -με το ίδιο ύφος- και ο Παπακωνσταντίνου: υπάρχουν γιατροί στο Κολωνάκι που δηλώνουν 1000 ευρώ το χρόνο ενώ ζουν στη χλιδή πράγμα που σημαίνει ότι φοροδιαφεύγουν. Σώπα! Δηλαδή τι μας είπατε; Το αυτονόητο; Αυτό που ήδη γνωρίζουμε; Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Θα είχα μεγαλύτερο "κάψιμο" να μάθω ότι οι (μεγαλο) φοροφυγάδες μπαγλαρώνονται από τις ελεγκτικές υπηρεσίες κάποια στιγμή και πληρώνουν όλα όσα πρέπει να πληρώσουν. Θα ήθελα να ακούσω, ίσως με διάθεση… ανακούφισης, ότι δημεύτηκαν περιουσιακά στοιχεία γνωστών (στην εφορία) φοροφυγάδων.
Ουφ… ησύχασα!
Το πρώτο post του 2010 “βγαίνει” στον αέρα συγχρόνως με την (πρωινή) σημαντική είδηση ότι η “επιτυχημένη” τηλεπερσόνα ονόματι Ανδρέας Μικρούτσικος χάνει το σπίτι του σε πλειστηριασμό λόγω σημαντικών χρεών….
Δεν μπορούσα να ησυχάσω όλη μέρα μέχρι πριν από λίγο (το απόγευμα) είδα ότι τελικά η κατάσταση σώθηκε, μιας και τελευταία στιγμή βρέθηκε το οφειλόμενο ποσό. Δύσκολοι καιροί ακόμη και για τους πάλαι ποτέ “πρίγκιπες” της τηλεόρασης…
Αφεθείτε στο σύμπαν του Avatar
Υποκλίνομαι στη… μαγκιά του James Cameron. Δεν πρόκειται μόνο για έναν σκηνοθέτη που λατρεύει την τεχνολογία, αλλά συγχρόνωνς και για μια μεγάλη πένα που γράφει μαγευτικά σενάρια. Τι να πρωτοπει κανείς για το Avatar. Για την -ερχόμενη από το μέλλον- τεχνολογία; Για τα χρώματα και τα γραφικά που ξεπερνούν κάθε επίπεδο αληθοφάνειας και "άρρωστης" λεπτομέρειας; Για το σενάριο που κάθε άλλο παρά κοιλιά έκανε; Για τους χαρακτήρες που, αν και φανταστικοί, πιο ανθρώπινοι δεν μπορούσαν να είναι;
Δεν ξέρω αν ο Cameron διακρίνεται για τις οικολογικές του ευαισθησίες, αλλά το Avatar είναι μια ταινία που άνετα θα μπορούσε να προβληθεί στην περιβόητη σύνοδο της Κοπεγχάγης, χώρια που αν μπορούσα θα πήγαινα τους μαθητές μου στον κινηματογράφο. Οι εξωγήινοι βάζουν τα γυαλιά στους άπληστους γήινους. Η υπόθεση -αν και περιγράφει φανταστικούς κόσμους- είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρη: βρισκόμαστε στο 2154, η πολύπαθος πλανήτης μας έχει πλέον φτάσει στα όριά του. Για να επιβιώσει είναι απαραίτητη η χρήση ενός σπάνιου και πανάκριβου ορυκτού που βρίσκεται στον πλανήτη Πανδώρα. Εκεί γίνεται η εξόρυξή του από μια τεράστια διαπλανητική εταρεία που έχει βαλθεί εκμεταλλευτεί τα πολύτιμα κοιτάσματα εκδιώκοντας τους ιθαγενείς. Μήπως σας θυμίζει κάτι από… Αμαζόνιο πλευρά; Οι τελευταίοι παραδίδουν οικολογικά μαθήματα. Η γη, τα δέντρα, τα πλάσματα (η αναπαράσταση των οποίων είναι ένα έργο τέχνης) είναι αρμονικά δεμένα με τους κατοίκους αυτού του τελευταίου παράδεισου του διαστήματος. Κάτι που όλοι εμείς έχουμε ξεχάσει. Όταν οι "κακοί" άνθρωποι αποφασίζουν να βιάσουν αυτόν τον τελευταίο παράδεισο (οι συμβολισμοί με το κάψιμο του δέντρου της ζωής εμφανέστατοι….) τότε αυτός αποφασίζει να πολεμήσει απλά για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του και όχι να υποδουλώσει όπως έκαναν οι άνθρωποι εναντίον του.
Φτάνει σιγά σιγά η ψηφιακή τηλεόραση;
Το δώρο των πεθερικών μου για τις φετινές γιορτές (έχουμε κοντά γενέθλια με τη γυναίκα μου) ήταν μια σούπερ ντούπερ LCD τηλεόραση. Το ποστ αυτό, όμως, δε θα περιγράψει τα τεχνικά χαρακτηριστικά της, απλά θα σταθεί στο γενικότερο πλαίσιο.
Αρχικά να δώσω συγχαρητήρια στον υπάλληλο της αλυσίδας ηλεκτρικών ειδών που δε μου πούλησε…παπατζιλίκια. Τα Full HD και τέλειες εικόνες σε τεράστιες τηλεοράσεις LCD, plasma ή LED είναι ανύπαρκτα όταν συνδέουμε τη συσκευή στην απλή τηλεοπτική κεραία. Ακόμη και στη συνδρομητική τηλεόραση που είδα σε φίλο η εικόνα σε επίπεδη τηλεόραση δεν είναι ψηφιακή, απλά είναι καθαρή και μάλιστα όταν τη βλέπουμε από σχετικά μεγάλη απόσταση από την οθόνη. Φυσικά τα BlueRay και τα σχετικά είναι σαφώς ανώτερα.
Η ψηφιακή τηλεόραση της ΕΡΤ είναι λίγο καλύτερη (εκπέμπει σε mpeg2), εννοείται φυσικά ότι δεν εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες μια σύγχρονης τηλεοπτικής συσκευής (χώρια που υστερεί σε πρόγραμμα…). Μόλις χθες είδα το δελτίο τύπου της Digea και αναθάρρησα λιγάκι. Από τις 14 Ιανουαρίου, λοιπόν, και εμείς οι βορειοελλαδίτες, όσοι βρισκόμαστε γύρω από το νομό Θεσσαλονίκης θα απολαύσουμε σε ποιότητα Mpeg4 (με τον κατάλληλο αποκωδικοποιητή φυσικά) και… ελεύθερα τα τηλεοπτικά κανάλια που βλέπετε στην παρακάτω εικόνα:
Χωρίς είμαι ο φανατικότερος τηλεορασάκιας περιμένω να δω τις δυνατότητες της νέας μου τηλεόρασης και να μπορώ να δω, έστω ειδήσεις, χωρίς χιόνια και κουραστικό τρεμόπαιγμα.
Ναι, μας αρέσουν τα ειδικά εφέ!
Νευριάζω πολύ όταν ακούω σχόλια του τύπου “πω, πω τι φέσι ήταν αυτό!!” από το κοινό την ώρα που αποχωρεί από τον κινηματογράφο, όπου μόλις έχει παρακολουθήσει ταινίες όπως το “2012” του… μπλοκμπαστερά Ρόλαντ Έμεριχ.
Ναι μας αρέσουν τα ειδικά εφέ και οι χαλαρωτικές χολιγουντιανές υπερπαραγωγές με τα σούπερ τραβηγμένα σενάρια. Όταν κάποιος πάει να δει το “2012” –χωρίς απαραίτητα να είναι ο ειδικότερος του σινεμά- ξέρει, λίγο πολύ, τι θα δει: ψηφιακά εφέ που κόβουν την ανάσα, έναν χωρισμένο μπαμπά-ήρωα που προσπαθεί να σώσει την οικογένειά του, έναν “κακό” επιτελάρχη του Λευκού Οίκου και φυσικά τους αμερικάνους να παρουσιάζονται ως σωτήρες – μεσσίες των λαών και του πλανήτη.
Δείτε το “2012” μόνο για τα εφέ του. Είναι απίθανα και κατά στιγμές απίστευτα αληθοφανή. Κατώτερο της προηγούμενης δημιουργίας του Έμεριχ του “The day after tomorrow” (που είχε και οικολογικές προεκτάσεις), αλλά απολαύσετε 2,5 ώρες εντυπωσιακών εικόνων. Και… ναι το σενάριο είναι ξεχειλωμένο όσο δεν πάει, αλλά αυτό το ξέραμε πριν μπούμε στη σκοτεινή αίθουσα.
Όπως επίσης περιμένουμε με ανυπομονησία να δούμε το Avatar και σε 3D μάλιστα, ακόμη και στην Κατερίνη στο σινεμά του Ευκαρπίδη!! Μας αρέσει η τεχνολογία στον κινηματογράφο, πώς να το κάνουμε….
Μικρές καθημερινές… ευτυχίες
Ο αισιόδοξος τίτλος αυτής της καταχώρησης οφείλεται σε ένα αμιγώς… κομπιουτεράδικο πρόβλημα. Όσοι από εμάς τους “πληροφορικούς” των σχολείων είμαστε μονίμως αντιμέτωποι με το τέρας του… format, λύσεις που επιταχύνουν ή εξαλείφουν εντελώς την εφιαλτικά βαρετή διαδικασία του φορμαρίσματος ενός –σαράβαλου συνήθως- υπολογιστή, είναι κάτι παραπάνω από καλοδεχούμενες.
Είχα χρησιμοποιήσει παλιότερες εκδόσεις του Norton Ghost, όχι με αρκετή επιτυχία, γιατί ο εικονικός δίσκος που δημιουργούσε έπρεπε να εγκατασταθεί σε πανομοιότυπο από άποψη hardware υπολογιστή. Τα τελευταία χρόνια που τα σχολικά εργαστήρια είναι γεμάτα από διαφορετικού τύπου υπολογιστές (δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη από την κεντρική εξουσία για συνολική αναβάθμιση των από δεκαετίας εγκατεστημένων εργαστηρίων πληροφορικής) αγορασμένοι κομμάτι-κομμάτι καταλαβαίνετε ότι είναι αδύνατον να μιλούμε για πανομοιότυπα μηχανήματα. Οπότε το format και η εγκατάσταση προγραμμάτων είναι μια τυποποιημένη ρουτίνα, ιδίως στην αρχή της σχολικής χρονιάς.
