Olympusparty.gr… μπαγιάτικο!
Γέμισε η Κατερίνη τις τελευταίες μέρες με αφίσες για συναυλία του… Βασίλη Καρρά στα πλαίσια του φετινού πάρτι στο ρέμα της Αγίας Τριάδας (ένα πανέμορφο μέρος στους πρόποδες του Ολύμπου), αλλά το site που αναγράφεται με μεγάλα γράμματα στις αφίσες έχει να ενημερωθεί από την προηγούμενη χρονιά…. Τουλάχιστο μη βάζετε «περήφανα» πάνω στις ανακοινώσεις την δικτυακή διεύθυνση, αφού δε φρόντισε κανένας να την ενημερώσει.
Δολοφόνοι…
Είχα σκοπό να γράψω για την εμπειρία ζωής που είχα στην συναυλία του Jean Michelle Jarre στην Θεσσαλονίκη, αλλά τα γεγονότα με πρόλαβαν.
Τραγικότερο όλων όμως ήταν η χλιαρή αντιμετώπιση του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ που, υπό τα… τρυφερά χάδια του «προοδευτικού» Ομπάμα, δεν καταδικάζει απερίφραστα και με σκληρότητα την κυβέρνηση του Ισραήλ. Πόσα ακόμη θύματα;
Apple: 34 χρόνια ιστορίας σε ένα βίντεο
Για να τιμηθεί η εμφάνιση του iPad στην Ιταλία, οι γείτονες έφτιαξαν ένα υπέροχο βίντεο (ίσως από τα καλύτερα που κυκλοφορούν) για τα 43 χρόνια ιστορίας της Apple. Από το… γκαράζ του 1976, όπου οι Jobs και Wozniak άρχισαν να δίνουν σάρκα και οστά στα όνειρά τους, μέχρι σήμερα…
Δοκιμάζοντας το Blogo
Το PAC-MAN κλείνει 30 χρόνια!
Αύριο, στις 22 Μαίου, είναι και τα τριακοστά γενέθλια του νοσταλγικού Pac Mac. Όποιος μου πει, ιδίως από εμάς τους λίγο παλιότερους, ότι δεν έχει αφιερώσει κάποιες ώρες από τη ζωή του στον εθιστικό κίτρινο… φαταούλα και στα σπαστικά φαντασματάκια που τον κυνηγούν λέει ψέμματα. Η Google το γιόρτασε με έναν πρωτότυπο τρόπο. Έκανε το λογότυπό της… παιχνίδι. Εάν μπείτε στην αρχική σελίδα της κυρίαρχης μηχανής αναζήτησης, θα δείτε το αλλαγμένο logo και… κάνοντας κλικ πάνω του παίξτε ένα γύρο, χωρίς να ρίξετε κέρμα…!
[πηγή]
Καλό το γραφικό, αλλά… λάθος
Μια εφημερίδα που θέλει να λέγεται σοβαρή (προσωπικά θεωρώ ότι ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία), πρέπει να προσέχει τη λεπτομέρεια. Δεν ξέρω πως τους ξέφυγε, αλλά το σύμβολο του νομίσματος στο πρωτοσέλιδο που μιλάει για την «επέλαση των Κινέζων» είναι αυτό του γιαπωνέζικου γιεν και όχι του κινέζικου γουαν.
Η επιμονή στη λεπτομέρεια κάνει καλό, έτσι λέμε στους μαθητές μας…
Καινούρια… ψηφιακή λατρεία!
Αυτό το post γράφεται από το ολοκαίνουριο iMac με την απίστευτη οθόνη των 27 ιντσών!! Μόλις σήμερα το παρέλαβα και το παλιό μου MacMini, που τόσο πιστά με βοήθησε τα τελευταία έξι χρόνια, έδωσε τη θέση του στο γραφείο στο θηριώδες all-in-one σύστημα της Apple. Υπέροχη αίσθηση, κάνω σαν μικρό παιδί που πήρε ένα καινούριο παιχνίδι, αλλά ήρθε ώρα να αφήσω πίσω τα πολλά καλώδια και τις ένα σωρό προεκτάσεις. Λιλιπούτειο ασύρματο πληκτρολόγιο, το νέο ασύρματο MagicMouse και μια οθόνη που κυριολεκτικά κόβει την ανάσα.
Θα επανέλθω εντός των ημερών με τις πρώτες μου εντυπώσεις από τις επιδόσεις του και φυσικά από την καθημερινή του χρήση.
Μόνιμα αναπάντητα ερωτήματα…
- Γιατί ένα παιδί δε θα γεννηθεί ποτέ επειδή κάποιοι νομίζουν ότι "επαναστατούν";
- Γιατί ένας σύζυγος, πατέρας, γιος, μια μάνα, κόρη ή σύντροφος, δεν είναι ανάμεσά μας επειδή απλά έτυχε να δουλεύουν σε μια "κακή" τράπεζα;
- Γιατί οι πολιτικοί συνεχίζουν τις ξύλινες δηλώσεις και τις στείρες αντιπαραθέσεις, ενώ θα έπρεπε να σιωπούν;
- Γιατί κάθε φορά, μετά από τέτοια τραγικά γεγονότα, αρχίζουν κάθε είδους συνωμοσίες περί προβοκάτσιας, ενώ στην ουσία μόνο για κοινούς εγκληματίες πρόκειται;
- Γιατί οι γνωστοί – άγνωστοι παραμένουν…άγνωστοι;
- Γιατί οι αστυνομικές αρχές έδειξαν τόση μαεστρία στην υπόθεση Μαζιώτη, αλλά δεν μπορούν να πιάσουν αυτούς που εγκληματούν κάθε φορά που γίνεται μια ειρηνική και δίκαια διαδήλωση;
- Γιατί, τέλος, η ΕΣΗΕΑ επιμένει τέτοιες μέρες να απεργεί και να αφήνει την ενημέρωση του κόσμου σε κατάπτυστα…τρωκτικά;
Ερωτήσεις που θα παραμείνουν αναπάντητες, μέχρι την επόμενη φορά που θα τις ξανακάνουμε, ίδιες και απαράλλαχτες…
Θες να τα… κονομήσεις; Γίνε βουλευτής…
Είδα, με μισή καρδιά, χθες το βράδυ, τη συνέντευξη της υπουργού παιδείας στην κρατική τηλεόραση, ενώ συγχρόνως έβραζα για το άρθρο που έλεγε:
Οι έλληνες βουλευτές, ανεξάρτητα από το “χρώμα” τους, δείχνουν συνεχώς το αδίστακτο πρόσωπο της εξουσίας και τη μόνιμη έλλειψη ευαισθησίας και… ευθιξίας. Ενώ η υπουργός μας μονίμως μιλάει για “μεράκια” και “φιλότιμα”, η γνωστή καραμέλα που έχει χάσει πλέον τη γεύση της. Το αντίστοιχο “μεράκι και φιλότιμο” των αξιότιμων βουλευτών (και των υπαλλήλων του κοινοβουλίου), όπως φαίνεται, περνάει από το… ταμείο.
Δεν είναι μόνο ο μισθός που μας αγανακτεί. Είναι οι ένα σωρό, αμφισβητούμενης χρησιμότητας, παροχές. Να προτείνω λύσεις στην κυρία Διαμαντοπούλου που γκρινιάζει για την ερήμωση των σχολείων της επαρχίας, της παραμεθορίου, των νησιών (και όχι μόνο);
Το… “περίεργο” κορίτσι δικαιώνεται
Κρίμα που ο Stieg Larsson, ένας νέος άνθρωπος “έφυγε” νωρίς, θα μας έδινε ένα σωρό ακόμη αριστουργήματα. Ένας μεγάλος μαέστρος του λόγου, του σασπένς, της δημοσιογραφίας με άποψη και ουσία.
”Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας” είναι το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της τριλογίας Millenium, τριών βιβλίων που παρ’ όλο τον όγκο τους διαβάζονται απνευστί. Η “σκοτεινή” ηρωίδα του Λάρσον, η εκκεντρική Λίσμπετ Σαλάντερ, γυρίζει από τον άλλο κόσμο μετά τη σφαίρα που έφαγε στο κεφάλι στην προσπάθειά της να βγάλει από τη μέση τον αρχιμαφιόζο πατέρα της, Αλεξάντερ Ζαλατσένκο, που όμως δρούσε όλα τα χρόνια υπό την προστασία της Ασφάλειας της Σουηδίας. Μέσα στα βρώμικα παιχνίδια κυβέρνησης, ασφάλειας, διεφθαρμένης αστυνομίας η Λίσμπετ, από μικρή, είναι ένα εξιλαστήριο θύμα, αυτό που “προστατεύει” τον υπερκατάσκοπο Ζαλατσένκο.
Όμως, στο τρίτο βιβλίο, όλα αρχίζουν και παίρνουν την οδό της δικαιοσύνης. Η Λίσμπετ με τη βοήθεια του Μίκαελ Μπλουμκβιστ και της δικηγόρου αδερφής του Ανίκα Τζανίνι (που αναλαμβάνει την υπεράσπιση της Σαλάντερ), όλο το σκοτεινό κύκλωμα βγαίνει από τα ερεβώδη σκοτάδια της διαφθοράς και χτυπιέται αδυσώπητα από τη δικαιοσύνη.
Οι πολίτες σε ποιο… ΕΣΡ μπορούν να απευθυνθούν;
Δεν θεωρώ ότι είμαι ο φανατικότερος των τηλεθεατών του Λάκη Λαζόπουλου, ούτε συμφωνώ πάντα με τις (συχνά) λαϊκίστικες απόψεις του. Θεωρώ φυσικά ότι είναι ταλαντούχος και πολύ ποιοτικότερος από τη σαβούρα της ελληνικής TV. Πιστεύω, επίσης, ότι δεν έχει ανάγκη από καμία υπεράσπιση, σε τελική ανάλυση κάποιος που εκτίθεται στο αδυσώπητο “γυαλί” πρέπει να είναι έτοιμος να δεχτεί τις συνέπειες, δίκαιες ή άδικες.
Με βρίσκει εντελώς ουδέτερο η απόφαση του ΕΣΡ για εξετάσει τις “προσβολές” του δημοφιλούς καλλιτέχνη προς το πρόσωπο του Καραμανλή ή του Παπανδρέου. Το ΕΣΡ κάνει τη δουλειά του όπως αυτό νομίζει καλύτερα(;) και έχει δικαίωμα, αντικειμενικά(;) και ανεπηρέαστα(;), να ελέγχει όποιες εκπομπές κρίνει ότι θίγουν προσωπικότητες.
Όμως, αναρωτιέμαι σε ποιο ΕΣΡ μπορούμε να απευθυνθούμε εμείς, σαν απλοί πολίτες, κοινοί θνητοί και ανώνυμοι, όταν προσβαλλόμαστε καθημερινά και κατάφωρα από τις επιλογές των παραπάνω πολιτικών (και άλλων που μονίμως βρίσκονται στο απυρόβλητο), όταν θίγονται τα δίκαια κεκτημένα μας, όταν η αξιοπρέπειά μας πιάνει πάτο και εξαφανίζεται το δικαίωμα που έχουμε σαν άνθρωποι να ονειρευόμαστε για ένα καλύτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας. Υπάρχει κάποιο τέτοιο θεσμικό όργανο; Φαντάζομαι πως όχι…. θα είχε φόρτο εργασίας.
Cleanternet αντί για internet
Σε διάφορες χώρες στον κόσμο, ιδίως σ’ αυτές που θέλουν να λέγονται “δημοκρατικές” υπάρχουν σχέδια για τη δημιουργία μηχανισμών ελέγχου του διαδικτύου, αυξάνοντας έτσι την… εποπτεία (βλέπε λογοκρισία), στο περιεχόμενο που δημοσιεύεται.
Το Cleanternet είναι ένας σατιρικός δικτυακός τόπος που σαν σκοπό έχει να ενημερώσει τους Ευρωπαίους, και όχι μόνο, για τα πρόσφατα σχέδια – προτάσεις της ευρωπαϊκής επιτροπής, συγκεκριμένα της επιτρόπου Cecilia Malmström, για διαδικτυακό φιλτράρισμα.
Πολύ καλόγουστο το σχετικό βίντεο:
Αστυνόμος, στοχαστής, δολοφόνος
Ο Λιμπερτί Βαλάνς είναι βαθμοφόρος αστυνόμος ενός τμήματος του Παρισιού και αντι-ήρωας του πολύ καλού “Η Μαθητεία” του Ραφαέλ Μαζάν. Μία έκδοση που ανήκει στην κατηγορία του αστυνομικού μυθιστορήματος, όμως δεν έχει τα κλισέ και δεν ακολουθεί την κλασική συνταγή ενός αστυνομικού μυθιστορήματος: έγκλημα,΄αστυνόμος, εξιχνίαση.
Αντιθέτως, περιγράφει τις απόψεις του πρωταγωνιστή του για την ιδανική κοινωνία, χωρίς εγκληματικότητα, και πως μπορεί κανείς να αγγίξει αυτή την ουτοπία, παρακάμπτοντας τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και την οδό της, συχνά δύσκαμπτης, “δικαιοσύνης”.
Ο Βαλάνς είναι ένας κυνικός δολοφόνος, όχι με τη στενή έννοια του όρου, είναι εκείνος που έχει αναλάβει, αυτοβούλως, το “ιερό” καθήκον να καθαρίσει την κοινωνία του Παρισιού από τα απόβλητα. Όμως, πέρα από τους “δίκαιους” φόνους, που αποδίδουν, κατά τα λεγόμενά του, την πολυπόθητη “πραγματική” δικαιοσύνη, τον πιάνει μια μανία καταδίωξης. Όλα τα εμπόδια πρέπει να εξαφανιστούν, να τον αφήσουν, χωρίς οχλήσεις, να συνεχίσει το έργο του, μια μανία καταδίωξης τον διακατέχει. Υπερβαίνει κάθε όριο εξουσίας πλέον και συνεχίζει την καταστροφική του πορεία.
Αγαπημένες μουσικές: A pena – i Muvrini & Πυξ Λαξ
Σήμερα το πρωί, πηγαίνοντας σχολείο και χαζεύοντας τη μεγαλοπρέπεια του Ολύμπου, άκουσα στο ραδιόφωνο ένα αγαπημένο κομμάτι που η μελωδία του είχε καιρό να χαϊδέψει τ’ αυτιά μου. Πρόκειται για ένα τραγούδι από μια παλιά συνεργασία των Πυξ Λαξ με τους i Muvrini, ένα συγκρότημα από την Κορσική. Τότε, τουλάχιστον, η αισθαντική φωνή του τραγουδιστή, η δύναμή της και ο λυρισμός της μου προκαλούσαν ανατριχίλες. Κάτι τέτοιο ένιωσα σήμερα όταν το άκουσα…
Τα πυρηνικά μυστικά και ο πόνος του πατέρα
Ο Mel Gibson επιστρέφει σαν ηθοποιός μετά από χρόνια, εμφανώς γερασμένος (αλλά πάντα γοητευτικός), για να ακροβατήσει στην “Άκρη του νήματος (Edge of darkness)” σαν μπάτσος, αλλά και σαν χαροκαμένος πατέρας που βλέπει την κόρη του να δολοφονείται μπροστά στα μάτια του.
Ο Thomas Craven αρχικά νομίζει ότι η σφαίρα πήγαινε γι’ αυτόν. Ψάχνοντας, όμως, ανακαλύπτει ότι η ακτιβίστρια κόρη του, πυρηνική επιστήμονας στο επάγγελμα, έχει… μυστική ζωή που σχετίζεται με τη δουλειά της σε εταιρεία απόρρητων πυρηνικών ερευνών, πράγμα που την έκανε στόχο. Στην ουσία πρόκειται για μία εταιρεία-βιτρίνα που καλύπτει τις βρωμοδουλειές και τις ύποπτες συναλλαγές κυβέρνησης και ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Επιπλέον έρχεται σε σύγκρουση με έναν μυστήριο τύπο που καθαρίζει τα άπλυτα της κυβέρνησης, τον Darius Jedburgh (ο οποίος υποδειγματικά ενσαρκώνεται από τον πολύ Ray Winstone), που πραγματικά δεν καταλαβαίνουμε σε ποια μεριά ανήκει. Σιγά σιγά η όλη εμπειρία μετατρέπεται σε έναν εφιάλτη εκδίκησης και αναζήτησης της αλήθειας.
